W dniach od 18 do 20 listopada 2011r. w Górkach k/Garwolina odbywały się rekolekcje prowadzone przez Pana Jacka Pulikowskiego - Dojrzewanie do ojcostwa, a to jest FOTOrelacja ----- >>> Tutaj...

Jak poprawić własne ojcostwo

Miłość do żony
Nie można być dobrym ojcem w rodzinie bez dobrej relacji z żoną. Przykład pięknej miłości rodziców jest najważniejszym elementem wychowania dzieci do miłości. Bo przecież celem życia człowieka i jednocześnie źródłem jego szczęścia jest Miłość (Również w kategoriach wiecznych celem ostatecznym jest Bóg - Miłość i Źródło Miłości). Tak więc dziecko „odarte” z miłości rodziców ma bardzo utrudnioną drogę do własnego szczęścia. Słowem - najważniejsze co ojciec może dać swoim dzieciom to uczciwie, mądrze, wiernie i dozgonnie kochać ich matkę.

Wierne trwanie małżeństwa do śmierci jest najważniejszym przekazem o miłości małżeńskiej dawanym dzieciom. Wszelkie rozważania o „uczciwych” i „kulturalnych” rozwodach, a nawet o korzyściach z nich płynących dla dzieci (będą miały dwie mamusie i dwóch tatusiów) są ordynarną manipulacją i próbą robienia wody z mózgów biednym ludziom.

Miłość do dzieci
Miłość do dzieci jest troską o ich dobro, rozwój, o ich zbawienie - aż do świętości. Prymas Tysiąclecia powiedział: Ludzie mówią czas to pieniądz, a ja wam mówię czas to miłość. Miłość okazujemy przez poświęcenie swego czasu. Każdy ojciec powie, że jego praca zawodowa jest takim czasem dawanym dzieciom. To prawda, ale czy to wystarczy? Jest jeszcze tak zwany czas wolny. Rzecz w tym by nie był on „wolny” od dzieci. Wiem, że nie jest prosto (znam to z autopsji) cieszyć się w chwili, gdy trójka małych dzieci naraz siedzi na tatusiu, który zmęczony „jak pies” walnął się właśnie na tapczan wróciwszy po całym dniu pracy do domu. Wiem również, że wielu ojców bywa w domu prawie wyłącznie wtedy, gdy dzieci śpią.

Namawiam wówczas do refleksji - czy tak intensywna praca jest konieczna dla bytu rodziny, i czy przypadkiem nie stała się „atrakcją” samą w sobie i ucieczką od trudów życia rodzinnego? Oby chociaż pragnieniem każdego ojca była chęć jak najczęstszego przebywania z własnymi dziećmi. Czas dobrze przeżyty z dziećmi jest inwestycją przynoszącą owoce przez całe życie dzieci. Odwrotnie, gdy tego czasu było za mało, bywa że dziecko gubi się czy wręcz wykoleja. Popełnia nieodwracalne życiowe błędy. Wówczas rozpacz rodziców jest spóźniona...

Co robić, gdy tego czasu dla dzieci jest rzeczywiście i z obiektywnych,często niezawinionych przyczyn, po prostu za mało? Trzeba nauczyć się wykorzystywać jak najlepiej ten, nawet minimalny czas, który nam pozostaje.
Intensywne wykorzystanie czasu

By „nie tracić czasu” - konkretna rada dla wszystkich ojców: już dziś, teraz, natychmiast uczmy się intensywnego i sensownego spędzania czasu z dzieckiem. Takiego przebywania z nim, żeby dziecko było nasycone kontaktem z nami. Jeżeli ojciec zna potrzeby dziecka, wie, jak je zaspokajać, może w czasie kilku minut, a nawet sekund, każdego dnia skutecznie, w sposób sensowny, nasycić kontaktem ze sobą. Często mówi się o konieczności stałego napełniania tzw. zbiornika emocjonalnego w dziecku.

Gdy zbiornik jest napełniony, dziecko w sferze emocjonalnej funkcjonuje dobrze, gdy pusty, są kłopoty. Są sposoby intensywnego napełniania tego zbiornika. Chodzi tu o kontakt wzrokowy, o kontakt dotykowy, o ukierunkowaną na dziecko uwagę.

Spojrzenie ojca
Każdy z nas zna moc spojrzenia prosto w oczy. Niestety, wykorzystujemy to zazwyczaj w sytuacjach negatywnych, np. po przewinieniu dziecka. Otóż znając ogromną moc spojrzenia w oczy, zamiast wykorzystywać ją, jak „ubek” na przesłuchaniu, wykorzystajmy ją z pożytkiem dla dobra dziecka. Spojrzenie prosto w oczy dziecku z miłością - mówiące: kocham ciebie takim, jaki jesteś, bez względu na to, co zrobisz, zawsze będę cię kochać, jestem z ciebie dumny - nasyci u dziecka potrzebę kontaktu z ojcem i tym samym stanie się elementem sprzyjającym jego rozwojowi, wzrostowi.

Zauważmy, że na spojrzenie prosto w oczy wystarczy kilka, kilkanaście,no może w wyjątkowych sytuacjach, kilkadziesiąt sekund. Chyba żaden, choćby najbardziej zapracowany ojciec nie powie, że tyle czasu dziennie nie może poświęcić swojemu dziecku (Jeżeli zestawimy to z czasem ponad 4 godz. które spędza dziennie przeciętny Polak przed telewizorem, łatwo dojdziemy do wniosku, że naprawdę nie o brak czasu chodzi).

Dotyk
Drugim elementem, bardzo skutecznie zaspokajającym potrzebę kontaktu jest dotyk (tzw. kontakt cielesny). Kobieta w stanie błogosławionym kontaktuje się z dzieckiem cieleśnie 24 godz. na dobę. Po urodzeniu dziecko położone na brzuchu matki uspokaja się. Czuje dotyk skóry i słyszy bicie serca matki - jest u siebie. Małe dziecko, dzięki karmieniu piersią, zabiegom pielęgnacyjnym i zmienianym wielokrotnie pieluchom, jest często dotykane. Potrzeba dotyku jest zaspokajana niemal automatycznie (zmienia się to po odstawieniu od piersi i wyjściu z pieluch). Zwykle jednak małe dziecko jest często pieszczone, przytulane, sadzane na kolanach.

Niestety, dorastająca córka czy syn zwykle nie dostaje od tatusia potrzebnej dziennej porcji dotyku. Tatuś, który małą córeczkę nosił na barana, bujał na kolanach, przytulał głaskał i czule całował, w okresie dojrzewania córki wycofuje się ze wszystkich tych gestów. W pewnym sensie jest to zrozumiałe - oto córka staje się kobietą i nie można jej traktować jak małego dziecka (Propaganda, mówiąca o rzekomo masowym molestowaniu seksualnym córek przez własnych ojców, spowodowała, że niejeden ojciec wręcz boi się dotknąć ciała swej córki). Tymczasem to wycofanie dotyku córka często odbiera jako odrzucenie, brak akceptacji: jako dziewczynka byłam kochana, akceptowana, a jako kobieta jestem odrzucona, nieakceptowalna. Takie poczucie odrzucenia przez najważniejszego dotychczas mężczyznę życia - własnego ojca - owocuje częstym rzuceniem się w ramiona pierwszego lepszego chłopaka. Niejako w podtekście tego zachowania jest chęć sprawdzenia swej atrakcyjności i akceptowalności jako kobiety przez mężczyznę. Ojciec dorastającej córki musi znaleźć nowe formy dotyku, które zaspokajałyby prawidłowe potrzeby i byłyby akceptowalne przez córkę, ojca i otoczenie.

Z synami sprawa jest podobna, choć specyfika kontaktu jest inna. Ojciec powinien znaleźć nowe formy kontaktu dotykowego. Może chłopaka poklepać po plecach, poczochrać po włosach, czy wreszcie mocować się z coraz silniejszym synem. Zapasy z ojcem mogą stać się ulubioną zabawą i jednocześnie znakomitą okazją zaspokajania potrzeb - napełnieniem zbiornika emocjonalnego przez dotyk.

Jesteś najważniejszy...
Wreszcie ukierunkowana uwaga. Chodzi o skoncentrowanie uwagi (choćby na krótko) na jednej jedynej osobie na świecie, na swoim dziecku (dotyczy to każdego dziecka z osobna). Dziecko w takiej chwili musi czuć się ważne, najważniejsze. Nie chodzi tu o przekazywanie dziecku, że jest pępkiem świata, lecz że w tej chwili tatuś jest wyłącznie dla niego. Tato, niekoniecznie słownie, ma mu powiedzieć: teraz jesteś dla mnie najważniejszy na świecie, słucham ciebie, mam dla ciebie czas, kocham cię. To są chwile ogromnie potrzebne każdemu człowiekowi - być dla kogoś najważniejszym.

Na koniec - konkretna propozycja. Aby panowie, mężczyźni, ojcowie, zaofiarowali - może w najbliższą niedzielę - każdemu dziecku pół godziny. Jestem przekonany, że w wielu domach wybuchnie szał radości, większy niż z powodu otrzymania jakiegoś drogocennego prezentu...

 Tekst pobrany ze strony Jacka Pulikowskiego LINK...

Northampton jest ośrodkiem administracyjnym hrabstwa Northamptonshire. Samo miasto znajduje się na północny zachód od Londynu w odległości ok. 110 km (między Londynem a Birmingham). Statystyki podają, że zamieszkuje je ok. 190 tys. osób. Przyznam, że początkowo trudno było mi w to uwierzyć. Niewiele jest tutaj wysokich bloków. Większość ludzi mieszka w domach z 3-4 sypialniami. A jednak w weekend główny deptak jest zwykle zatłoczony. Zapraszam do miłego oglądania.
Zapachniała Anglia relację przedstawia RadioBiper ----->>> link tutaj...

Kiermasz sztuki ludowej i produktów regionalnych
Pokaz pracowni: zdobnictwa ludowego, kulinariów regionalnych, koronkarstwa i tkactwa - GOK w Białej Podlaskiej
Projekt „papier drzewo” –oplatanie drzewa papierową wikliną Fundacja Kreacja-Magia Rąk
20 lat Fotoklubu Podlaskiego- prezentacja multimedialna i mini wystawa
Giełda Staroci BKK  FOTOrelacja  ----->>>Tutaj...
Wiecej kliknij czytaj dalej...

Patronat Honorowy:
Andrzej Czapski Prezydent Miasta Biała Podlaska

25 września (niedziela)
9,00 „Rowerowa Jesień” – rajd rowerowy z okazji Światowego
Dnia Turystyki (Plac Wolności)
11,00 Otwarte Zawody Latawców o puchar Prezydenta Miasta
Biała Podlaska (boisko UKS TOP-54 ul. Sidorska nad Krzną)

19,00 Procesja inaugurująca uroczystości religijne
(sprzed kościoła św. Anny do kościoła św. Michała Archanioła ul. Pokoju 14)
Apel Jasnogórski

26 września (poniedziałek)
11,00 „Strachy polne – słońce, burza, deszcz” – happening, impreza plenerowa
(Park Radziwiłłowski)

29 września (czwartek)
9,00 Wykłady i spotkania
m.in. Mariusz Drapikowski artysta rzeźbiarz, twórca figury Michała Archanioła
- „wotum wdzięczności naszego miasta”
(kościół św. Michała Archanioła ul. Pokoju 14)
10,00 Uroczysta Msza Święta Odpustowa w intencji mieszkańców Białej
Podlaskiej pod przewodnictwem ks.biskupa o. Antoniego Pacyfika Dydycza
Poświęcenie figury Michała Archanioła
(kościół św. Michała Archanioła ul. Pokoju 14)
12,00 Uroczysta Sesja Rady Miasta Urząd Miasta
Wykład:Święty Jozafat Kuncewicz we współczesnej hagiografii polskiej
- prof.dr.hab. Bernadetta Puchalska – Dąbrowska

VI JARMARK MICHAŁOWY
10,00-16,00 Plac Wolności
Kiermasz sztuki ludowej i produktów regionalnych
Pokaz pracowni: zdobnictwa ludowego, kulinariów regionalnych,
koronkarstwa i tkactwa - GOK w Białej Podlaskiej
Projekt „papier drzewo” –oplatanie drzewa papierową wikliną
Fundacja Kreacja-Magia Rąk
20 lat Fotoklubu Podlaskiego- prezentacja multimedialna i mini wystawa
Giełda Staroci BKK

13,00-16,00 Plac Wolności
„Tańcowały dwa Michały” – artystyczne prezentacje dzieci
III Michałowe Biegi Sztafetowe
Turniej Szachowy o Puchar Prezydenta Miasta dla dzieci i młodzieży do lat 16
Pokaz warsztatu plecionkarstwa-wyplatanie biżuterii z papierowej wikliny
Zespół Pieśni i Tańca „Podlasiacy” MOK
Zespół Wokalny „Chwilka” KK „Piast”
Konkurs na stracha polnego- prezentacja strachów i wręczenie nagród
Zespół Wokalny „Brevis” MOK
Młodzieżowa Grupa Taneczna „Macierzanka” GOK Biała Podlaska
Zespół Wokalny „Mała Ekspresja” OKK”Eureka”
Grupa Unicar – capoeira z Białej Podlaskiej
Konkursy, tańce, zabawy plenerowe, gra na instrumentach BUM BUM RURKI
Wystawa i pokaz modeli Pracowni Modelarskiej MOK
Malowanie buziek, balonowe kreacje, bańki mydlane
Degustacja „zupy michałowej”

30 września (piątek)
18,00 „20 lat Fotoklubu Podlaskiego” – jubileuszowa wystawa fotografii
MOK ul. Warszawska 12c

Organizatorzy: Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Michała Archanioła, Miejski Ośrodek Kultury, Centrum Informacji Turystycznej MOK, Muzeum Południowego Podlasia, Gminny Ośrodek Kultury w Białej Podlaskiej, Osiedlowy Dom Kultury, Osiedlowy Klub Kultury „Eureka”, Klub Kultury „Piast”, Fundacja Kreacja – Magia Rąk, Świetlica Socjoterapeutyczna „Perspektywa”, Stowarzyszenie Przyjaciół Zwierząt „Azyl”, Bialski Szkolny Związek Sportowy

Patronat medialny: Słowo Podlasia, Radio Biper, Biała 24

W pierwszej poł. XVII w. Rościnno wchodziło w skład majątku właściciela Skoków. Właścicielami byli Rejowie. W 1668 roku właścicielem był Władysław Rej, który sprzedał swą majętność luteranowi Jerzemu Unrugowi. Sejm z roku 1773–1775 wyznaczył komisję do rozgraniczenia Lechlina i Przysieki od Rościnna i Roszkowa, dziedzictwa Mikołaja Radolińskiego, które następnie przeszło w ręce Wincentego Świniarskiego właściciela majętności skockiej. Z początkiem XIX w. oddzielono je od dominium skockiego. W Rościnnie mieszkało 101 osób.

Od 1793 roku rozpoczęły się rządy pruskie (II rozbiór Polski). Trudno ustalić, kiedy majątek Rościnno dostał się w ręce niemieckie. Na początku XIX w. oddzielono Rościnno od dominium skockiego. Kolejnymi właścicielami Rościnna byli: baron von Winterfeld (pocz. XIX w.), rodzina von Jagow (od 1878 roku), rodzina von Der Lancken (od 1907 roku), rotmistrz von Baehr (od1913 roku), Stickel (od1918 roku). w 1864 roku Rościnno folwark miał 151 mieszkańców, 19 domów. W 1885 roku obszar wsi wynosił 2400 mórg, zajmowano się hodowlą koni, owiec angielskich, tuczem bydła holenderskiego.
W latach 1820 – 1860 dokonano w zaborze pruskim zasadniczej przebudowy wsi. Zniesiono poddaństwo, scalono grunty folwarczne i wydzielono jednolite działki rolne i sprzedano dotychczasowym użytkownikom. W Rościnnie wspólny układ podpisano 10 września 1859 roku wieś stała się niezależna. Właścicielowi pozostał folwark o obszarze 600ha.

W 1921 roku Roscinno występuje jako wieś włościańska i folwark. W latach 1920 – 1926 właścicielem folwarku był Jan Gąsiorowski, obszar folwarku obejmował 153,9ha. W 1926 roku folwark otrzymał ks. Kazimierz Maliński, który jeszcze w tym samym roku przekazał majątek na własność Arcybiskupowi gnieźnieńskiemu i poznańskiemu (w ramach archidiecezji poznańskiej).

W granicach folwarku znajdował się eklektyczny pałac z II połowy XiX z gankiem i balkonem od strony parku.

Pałac i jego niezwykłe otoczenie bardzo szybko stały się ulubionym miejscem skupienia i wypoczynku dla kleryków Wyższego Seminarium Arcybiskupiego w Poznaniu oraz kapłanów diecezji poznańskiej i gnieźnieńskiej. Dom w Rościnnie odwiedzał często kardynał August Hlond, który w latach 1926 – 1946 był Arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim.

W czasie okupacji Dom Rekolekcyjny zamieniono na obóz letni i szkołę dla młodzieży niemieckiej. Po zakończeniu działań wojennych obiekt został zwrócony prawowitemu właścicielowi.
Czas rządów komunistycznych w Polsce, a więc i programowej walki z Kościołem, to smutna karta w historii Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie. Przymusowe upaństwowienie dużych majątków ziemskich dotknęły również ten ośrodek i połączony z nim kompleks ziemski. Dzięki usilnym staraniom ks. Rhodego, ówczesnego dyrektora Domu, udało się zachować pałac z przyległym gruntem i parkiem. Kościół musiał jednak zrzec się prawa własności do blisko 131ha lasu. Mimo tych represyjnych działań Dom tętnił życiem. Podobnie jak przed wojną, zjeżdżali tu klerycy i księża. Często odpoczywał tu abp Antoni Baraniak, a na stałe zamieszkiwało kilku księży seniorów. W pałacu urządzano kolonie letnie dla dzieci. Na parterze budynku wydzielono pomieszczenie, które zaadaptowano nad kaplicą.

Do roku 1997 w Domu Rekolekcyjnym posługiwały siostry elżbietanki. Z ich pomocą Dom rozwinął gospodarstwo rolne. Na przynależących do pałacu ziemiach uprawiano zboża, warzywa i owoce, a w budynkach gospodarczych hodowano trzodę chlewną, krowy, konie i drób. Ważnym momentem w historii rościńskiego pałacu była decyzja abp Jerzego Stroby o gruntownej modernizacji obiektu. Prace rozpoczęto w 1978 roku, a ich prowadzenie powierzono ks. Stanisławowi Kałce. Późnoklasycystyczny pałac wyposażono w nową instalację sanitarną, wydzielono pokoje, łazienki, salę konferencyjną i telewizyjną. Cały obiekt został powiększony przez dobudowanie lewego skrzydła pałacu. Plany modernizacji objęły również pobliski budynek gospodarczy, na fundamentach którego zbudowano nieduży hotel rekolekcyjny. W listopadzie 1984 roku nastąpiło poświęcenie i uroczyste otwarcie Archidiecezjalnego Domu Rekolekcyjnego.

W marcu 2004 roku, po zmianie granic administracyjnych archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej, Dom Rekolekcyjny w Rościnnie został włączony do archidiecezji gnieźnieńskiej. Jego dyrektorem został ks. dr Tomasz Trzaskawa. Obecnie Dom Rekolekcyjny składa się z dwóch budynków: pałacu i małego hoteliku. Mieści się w nich 30 pokoi, kaplica, stołówka, sale – konferencyjna i telewizyjna. Łącznie 90 miejsc noclegowych. Dom Rekolekcyjny w Rościnnie jest ośrodkiem o charakterze formacyjno-wypoczynkowym. Funkcjonuje przez cały rok, goszcząc członków ruchów i stowarzyszeń katolickich oraz różne inne grupy środowiskowe czy zawodowe, głównie z terenu archidiecezji poznańskiej i gnieźnieńskiej. Swoje coroczne rekolekcje i dni skupienia organizuje w Rościnnie między innymi Akcja Katolicka i Towarzystwo św. Wojciecha. Gości bardzo liczne wspólnoty neokatechumanalne, grupy prowadzone przez wspólnoty zakonne, dzieci w ramach wakacji, ministrantów, młodzież na rekolekcjach powołaniowych, studentów, katechetów, wspólnoty z Domowego Kościoła i Arki, nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii, zorganizowane grupy osób niepełnosprawnych chorych, pracowników uniwersyteckich i służby zdrowia, grupy Anonimowych Alkoholików, kluby seniora, a także gości z zagranicy. Dom staje się także coraz ważniejszym ośrodkiem formacji kapłanów. Wielki atutem Domu jest z pewnością jego kameralny i rodzinny charakter, piękna i spokojna okolic oraz unikatowy na skalę całego regionu park.

Założony w połowie XIX w. park to wspaniała „kolekcja” ponad 90 gatunków krzewów i drzew. Obwód wiekowych buków i dębów, prawdziwych pomników przyrody, przekracza nierzadko trzy i pół metra. Wszystkie są spisane i skatalogowane. Podobnie jest z 24 gatunkami ptaków, które zamieszkują ten liczący 7 ha „mały rezerwat przyrody”. W parku znajduje się również ołtarz polowy, ułożony z ogromnych głazów oraz droga krzyżowa.

Lata 2004 i 2005 były dla Archidiecezjalnego Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie szczególnie pracowite. Zarówno pałac, jak i budynki gospodarcze poddano pracom remontowym i konserwatorskim. Również obecny rok zapowiadać będzie remonty. Podjęte zostaną także inicjatywy związane z promocją ośrodka. Powstać ma również ścieżka dydaktyczna, wykorzystująca bogactwo gatunków fauny i flory miejscowego parku.

W okresie międzywojennym było we wsi 6 gospodarstw polskich i 10 – 12 niemieckich (oprócz folwarku). We wsi była szkoła dla dzieci niemieckich. Po wojnie szkołę zlikwidowano. Dzieci chodzą do szkoły do Skoków.

Przez Rościnno przebiega Cysterskie Szlak Rowerowy w Północnej Wielkopolsce na kierunku Poznań – Wągrowiec.

Materiał informacyjny pochodzi ze strony internetowej:
http://www.gmina-skoki.pl/mieszkancy/nasza-gmina/miejscowosci/122-roscinno.html

Społeczność lokalną pod względem etnicznym opisać można następująco: znacząca większość białych (92%), znacznie mniej Azjatów (3,5%) oraz nieco mniej ludzi pochodzenia afrykańskiego i karaibskiego (2,5%). Przyznam, że nie wiem, jakie grupy stanowią resztę. Generalni z własnych obserwacji mogę zauważyć, iż wydawać by się mogło, że zarówno ilość Azjatów (tak Pikistańczyków, mieszkańców Indii, jak i Chińczyków) jest znacznie więcej. Podobnie na każdym kroku spotkać można osoby przybyłe z Afryki. Z pośród napływowej ludności białej na pierwszy plan wybijają się oczywiście Polacy, ale również Litwini.

Northampton jest bardzo starym miastem. Znaleziono tutaj ślady osadnictwa z epoki żelaza. Siedliska rolnicze w tym rejonie mają swój początek w 7 wieku. Swego czasu znane było jako główny ośrodek wyrobu butów oraz innych wyrobów skórzanych. Generalnie jest to miasto przemysłowe. Obecnie istnieje tutaj kilka większych fabryk (m.in. browar), sporo mniejszych oraz mnóstwo magazynów, m.in. znanych marek producentów sprzętu elektronicznego. Zwłaszcza te ostatnie zatrudniają sporo Polaków w charakterze tzw. pickerów, czyli osób pomagających przygotowywać towar według zamówień kontrahentów.

Northampton jest również siedzibą uniwersytetu - jak łatwo się domyślić jest to University of Northampton. Przez pewien czas uczelnia ta była tylko University College, dopiero w 2005 roku uzyskała pełen status uniwersytecki.
Wielu Polaków korzysta również z możliwości nauki języka angielskiego w ramach kursów ESOL na miejscowym Northampton College. Dotąd były to kursy bezpłatne, po wakacjach jednak ma się to zmienić.

Dojazd do Northampton.
Miasto znajduje się blisko węzłów 15, 15a oraz 16 autostrady M1. Przez samo Northampton przebiegają trasy A45 i A43, zaś A14 biegnie poza miastem od strony północnej.
Dworzec kolejowy w Northampton jest elementem linii Londyn - Birmingham. W stronę stolicy przewozy obsługiwane są przez firmę Silverlink Trains, w stronę przeciwną zaś - Central Trains. Ponadto w obie strony jeżdżą nieliczne Pendolino jako usługi świadczone przez Virgin Trains.
Ponadto do miasta można dojechać autobusami National Express - jak choćby linią 707 z lotniska Luton z Londynu.

Więcej informacji możesz znaleźć w serwisie Wikipedia. Niestety nie ma jeszcze polskojęzycznego opisu tego hasła w serwisie.

Jedną z istotniejszych informacji dla wielu z nas jest właśnie ta, iż w Northampton istnieje polska parafia rzymsko-katolicka. W niedzielę można zobaczyć wielu młodych ludzi, większość z nich to prawdopodobnie nowa emigracja ostatnich lat. Obok nich siedzą osoby starsze - mieszkające już tutaj od lat powojennych. Jest to oczywiście podział uproszony. Nikt nie powiedział, że to tylko młodzi przyjechali tutaj w ostatnich latach.

W tym mieście jest wiele różnych kościołów, nie jest więc łatwo znaleźć ten polski. Zwłaszcza, że mieści się on nieco w głębi, nie przy głównej drodze. Dlatego umieszczam tutaj mapkę.

Najprościej dojść od ulicy Barrack Road lub Upper Mount (Police Station czy budynek straży pożarnej) oraz od strony ulicy Kettering.

Msze święte odbywają się według następującego porządku:

Niedziela - 10.30 i 19.00
Poniedziałek - 19.00
Wtorek - 19.00
Środa - 19.00
Czwartek - 19.00
Piątek - 19.00
Sobota - 17.00

Anglia

Anglia obejmuje południowo-wschodnią część wyspy Wielkiej Brytanii. Od północy graniczy ze Szkocją, a od zachodu z Walią. Od kontynentalnej części Europy oddzielona jest Kanałem La Manche (English Channel) i Morzem Północnym.

Anglia, w odróżnieniu od innych krajów Wielkiej Brytanii, nie posiada własnego parlamentu i pozostaje pod jurysdykcją parlamentu brytyjskiego. W ten sposób deputowani pochodzący spoza Anglii mogą mieć wpływ na wewnętrzne sprawy tego kraju. Anglia dzieli się na 9 jednostek administracyjnych (regionów). Poza Londynem, który posiada wybieralnego burmistrza (Mayor) i zgromadzenie (London Assembly), regiony nie posiadają władz wybieranych w wyborach bezpośrednich.

System prawny Anglii dzieli się na prawo ustawowe (statutory law) i prawo precedensowe (case albo common law). Pierwsze składa się z szeregu różnych aktów prawa stanowionego, w szczególności ustaw (statutes). Jednak co istotne w Anglii nie ma konstytucji w sensie formalnym, tzn. nie istnieje szczególny akt prawny o randze ponadustawowej, co jest typowe dla krajów Europy kontynentalnej i USA. Z kolei angielskie prawo common law jest tworzone na podstawie rozstrzygnięć uprzednio przyjętych we wcześniej wydanych wyrokach sądowych, które noszą miano precedensów.Wyznania zadeklarowane przez mieszkańców Anglii podczas spisu powszechnego 2001:

• chrześcijaństwo – 34 998 841 (71,2%)
• ateizm – 6 755 298 (13,7%)
• islam – 1 524 887 (3,1%)
• hinduizm – 546 982 (1,1%)
• Jedi – 373 973 (0,8%)
• sikhizm – 327 343 (0,7%)
• judaizm – 257 671 (0,5%)
• buddyzm – 139 046 (0,3%)
• pozostałe – 438 265 (0,9%)
• brak odpowiedzi – 3 776 515 (7,7%)
• łącznie – 49 138 821

Najwyższą jednostką samorządu terytorialnego Anglii są regiony, których jest dziewięć.

Niższe stopnie administracji tworzą bardzo skomplikowany system, którego elementami są hrabstwa niemetropolitalne (shire counties), hrabstwa metropolitalne (metropolitan counties), jednolite jednostki administracyjne (unitary authorities), dystrykty (districts), dzielnice i gminy (civil parishes).

Historycznie Anglia dzieli się na 39 hrabstw. Chociaż ten podział administracyjny istniejący od średniowiecza został w połowie XX wieku zmieniony, to nadal istnieje w świadomości ludności i w życiu codziennym.

Dodatkowo funkcjonuje podział na 47 hrabstw ceremonialnych, niemających znaczenia administracyjnego lecz głównie geograficzne. W skład każdego hrabstwa ceremonialnego wchodzi hrabstwo metropolitalne lub niemetropolitalne o tej samej nazwie, samodzielnie bądź wraz z okolicznymi jednolitymi jednostkami administracyjnymi, rzadziej (w przypadku, gdy hrabstwo administracyjne zostało całkowicie zastąpione takimi jednostkami) w jego skład wchodzą wyłącznie jednolite jedostki administracyjne. Hrabstwem ceremonialnym jest również jeden z regionów – Wielki Londyn.

Więcej informacji możesz znaleźć w serwisie Wikipedia.