Rościnno – SESJA O PILOTOWANIU KRĘGÓW

Wieś oddalona 2 km na północny zachód od Skoków. Wznoszące się nieco ku północy płaskowzgórze obszaru Rościnna pochyla się w 3 innych kierunkach. Na tym wzgórzu wytknięto punkt trygonometryczny 96,7 m n.p.m. Obszar Rościnna dochodzi do wschodniego brzegu jez. Budziszowskiego i do rzeki Mała Wełna, dopływu Wełny. Rościnno wymienione jest w 1218 roku w bulli papieża Honoriusza III między posiadłościami klasztornymi zakonu cysterskiego w Łeknie. Mikołaj, sędzia poznański, późniejszy wojewoda kaliski nadał je dominikanom poznańskim. Nadanie to zatwierdził Przemysław II w 1281 i 1296 roku. Z biegiem czasu Rościnno przestało być własnością dominikanów i przeszło w inne ręce.  FOTOrelacja  ----->>>Tutaj...
Wiecej kliknij czytaj dalej...

W pierwszej poł. XVII w. Rościnno wchodziło w skład majątku właściciela Skoków. Właścicielami byli Rejowie. W 1668 roku właścicielem był Władysław Rej, który sprzedał swą majętność luteranowi Jerzemu Unrugowi. Sejm z roku 1773–1775 wyznaczył komisję do rozgraniczenia Lechlina i Przysieki od Rościnna i Roszkowa, dziedzictwa Mikołaja Radolińskiego, które następnie przeszło w ręce Wincentego Świniarskiego właściciela majętności skockiej. Z początkiem XIX w. oddzielono je od dominium skockiego. W Rościnnie mieszkało 101 osób.

Od 1793 roku rozpoczęły się rządy pruskie (II rozbiór Polski). Trudno ustalić, kiedy majątek Rościnno dostał się w ręce niemieckie. Na początku XIX w. oddzielono Rościnno od dominium skockiego. Kolejnymi właścicielami Rościnna byli: baron von Winterfeld (pocz. XIX w.), rodzina von Jagow (od 1878 roku), rodzina von Der Lancken (od 1907 roku), rotmistrz von Baehr (od1913 roku), Stickel (od1918 roku). w 1864 roku Rościnno folwark miał 151 mieszkańców, 19 domów. W 1885 roku obszar wsi wynosił 2400 mórg, zajmowano się hodowlą koni, owiec angielskich, tuczem bydła holenderskiego.
W latach 1820 – 1860 dokonano w zaborze pruskim zasadniczej przebudowy wsi. Zniesiono poddaństwo, scalono grunty folwarczne i wydzielono jednolite działki rolne i sprzedano dotychczasowym użytkownikom. W Rościnnie wspólny układ podpisano 10 września 1859 roku wieś stała się niezależna. Właścicielowi pozostał folwark o obszarze 600ha.

W 1921 roku Roscinno występuje jako wieś włościańska i folwark. W latach 1920 – 1926 właścicielem folwarku był Jan Gąsiorowski, obszar folwarku obejmował 153,9ha. W 1926 roku folwark otrzymał ks. Kazimierz Maliński, który jeszcze w tym samym roku przekazał majątek na własność Arcybiskupowi gnieźnieńskiemu i poznańskiemu (w ramach archidiecezji poznańskiej).

W granicach folwarku znajdował się eklektyczny pałac z II połowy XiX z gankiem i balkonem od strony parku.

Pałac i jego niezwykłe otoczenie bardzo szybko stały się ulubionym miejscem skupienia i wypoczynku dla kleryków Wyższego Seminarium Arcybiskupiego w Poznaniu oraz kapłanów diecezji poznańskiej i gnieźnieńskiej. Dom w Rościnnie odwiedzał często kardynał August Hlond, który w latach 1926 – 1946 był Arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim.

W czasie okupacji Dom Rekolekcyjny zamieniono na obóz letni i szkołę dla młodzieży niemieckiej. Po zakończeniu działań wojennych obiekt został zwrócony prawowitemu właścicielowi.
Czas rządów komunistycznych w Polsce, a więc i programowej walki z Kościołem, to smutna karta w historii Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie. Przymusowe upaństwowienie dużych majątków ziemskich dotknęły również ten ośrodek i połączony z nim kompleks ziemski. Dzięki usilnym staraniom ks. Rhodego, ówczesnego dyrektora Domu, udało się zachować pałac z przyległym gruntem i parkiem. Kościół musiał jednak zrzec się prawa własności do blisko 131ha lasu. Mimo tych represyjnych działań Dom tętnił życiem. Podobnie jak przed wojną, zjeżdżali tu klerycy i księża. Często odpoczywał tu abp Antoni Baraniak, a na stałe zamieszkiwało kilku księży seniorów. W pałacu urządzano kolonie letnie dla dzieci. Na parterze budynku wydzielono pomieszczenie, które zaadaptowano nad kaplicą.

Do roku 1997 w Domu Rekolekcyjnym posługiwały siostry elżbietanki. Z ich pomocą Dom rozwinął gospodarstwo rolne. Na przynależących do pałacu ziemiach uprawiano zboża, warzywa i owoce, a w budynkach gospodarczych hodowano trzodę chlewną, krowy, konie i drób. Ważnym momentem w historii rościńskiego pałacu była decyzja abp Jerzego Stroby o gruntownej modernizacji obiektu. Prace rozpoczęto w 1978 roku, a ich prowadzenie powierzono ks. Stanisławowi Kałce. Późnoklasycystyczny pałac wyposażono w nową instalację sanitarną, wydzielono pokoje, łazienki, salę konferencyjną i telewizyjną. Cały obiekt został powiększony przez dobudowanie lewego skrzydła pałacu. Plany modernizacji objęły również pobliski budynek gospodarczy, na fundamentach którego zbudowano nieduży hotel rekolekcyjny. W listopadzie 1984 roku nastąpiło poświęcenie i uroczyste otwarcie Archidiecezjalnego Domu Rekolekcyjnego.

W marcu 2004 roku, po zmianie granic administracyjnych archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej, Dom Rekolekcyjny w Rościnnie został włączony do archidiecezji gnieźnieńskiej. Jego dyrektorem został ks. dr Tomasz Trzaskawa. Obecnie Dom Rekolekcyjny składa się z dwóch budynków: pałacu i małego hoteliku. Mieści się w nich 30 pokoi, kaplica, stołówka, sale – konferencyjna i telewizyjna. Łącznie 90 miejsc noclegowych. Dom Rekolekcyjny w Rościnnie jest ośrodkiem o charakterze formacyjno-wypoczynkowym. Funkcjonuje przez cały rok, goszcząc członków ruchów i stowarzyszeń katolickich oraz różne inne grupy środowiskowe czy zawodowe, głównie z terenu archidiecezji poznańskiej i gnieźnieńskiej. Swoje coroczne rekolekcje i dni skupienia organizuje w Rościnnie między innymi Akcja Katolicka i Towarzystwo św. Wojciecha. Gości bardzo liczne wspólnoty neokatechumanalne, grupy prowadzone przez wspólnoty zakonne, dzieci w ramach wakacji, ministrantów, młodzież na rekolekcjach powołaniowych, studentów, katechetów, wspólnoty z Domowego Kościoła i Arki, nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii, zorganizowane grupy osób niepełnosprawnych chorych, pracowników uniwersyteckich i służby zdrowia, grupy Anonimowych Alkoholików, kluby seniora, a także gości z zagranicy. Dom staje się także coraz ważniejszym ośrodkiem formacji kapłanów. Wielki atutem Domu jest z pewnością jego kameralny i rodzinny charakter, piękna i spokojna okolic oraz unikatowy na skalę całego regionu park.

Założony w połowie XIX w. park to wspaniała „kolekcja” ponad 90 gatunków krzewów i drzew. Obwód wiekowych buków i dębów, prawdziwych pomników przyrody, przekracza nierzadko trzy i pół metra. Wszystkie są spisane i skatalogowane. Podobnie jest z 24 gatunkami ptaków, które zamieszkują ten liczący 7 ha „mały rezerwat przyrody”. W parku znajduje się również ołtarz polowy, ułożony z ogromnych głazów oraz droga krzyżowa.

Lata 2004 i 2005 były dla Archidiecezjalnego Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie szczególnie pracowite. Zarówno pałac, jak i budynki gospodarcze poddano pracom remontowym i konserwatorskim. Również obecny rok zapowiadać będzie remonty. Podjęte zostaną także inicjatywy związane z promocją ośrodka. Powstać ma również ścieżka dydaktyczna, wykorzystująca bogactwo gatunków fauny i flory miejscowego parku.

W okresie międzywojennym było we wsi 6 gospodarstw polskich i 10 – 12 niemieckich (oprócz folwarku). We wsi była szkoła dla dzieci niemieckich. Po wojnie szkołę zlikwidowano. Dzieci chodzą do szkoły do Skoków.

Przez Rościnno przebiega Cysterskie Szlak Rowerowy w Północnej Wielkopolsce na kierunku Poznań – Wągrowiec.

Materiał informacyjny pochodzi ze strony internetowej:
http://www.gmina-skoki.pl/mieszkancy/nasza-gmina/miejscowosci/122-roscinno.html